Cristesti, een dorp dat op bijna 2.000 kilometer afstand van Ede ligt. Dat was de bestemming van zo'n dertig jongeren en zeven begeleiders. Lees in dit weblog de belevenissen van de jongerenreis 2010!
Maandag 26 juli (door Linda)
Om half 8 werden we in onze bloedmooie shirts verwacht bij De Ark. Toen iedereen aanwezig was, werd het tijd voor een spectaculaire fotosessie. Daarna gingen we de kerk in. Emiel Bolks heeft met ons gebeden en Gods zegen voor de reis gevraagd. Er waren ongelooflijk veel mensen naar de kerk gekomen om afscheid van ons te nemen! Na veel geklef, enkele tranen en veel handengeschud, konden we eindelijk vertrekken. Ondertussen was het al 20.45 uur.
De stemming zat er vanaf het eerste moment al goed in. Het eerste lied dat iedereen uit volle borst zong, was: We zijn er bijna!
Al snel waren we in Duitsland aanbeland. Om 23.50 riep Wijnand een van ons naar voren. Zij moest op de voorste stoel gaan zitten en haar ogen dicht houden. Want...we gingen ballonnen opblazen en slingers ophangen. De hele bus werd omgetoverd in een feestbus. Om precies 00.00 uur barstte het Lang zal ze leven los: HANNEKE IS JARIG! Nadat Hanneke de hele bus voorzien had van drie smakkende zoenen en heel veel cadeaus in ontvangst had genomen, gingen de meesten weer in de slaapstand.
Om half twee ('s nachts) hadden we onze eerste stop in een onvergetelijke plaats waar we de naam niet meer van weten. Zo indrukwekkend was het. Nadat de we de beentjes hadden gestrekt, de blazen geleegd waren en de nodige nicotine geinhalleerd was, kon iedereen er weer vol tegen aan.
Enkele pakten hun knuffels en slaapmuts erbij en gingen slapen. Een gedeelte van de groep vond dat niet nodig, die patsers bleven gewoon wakker.
Dinsdag 27 juli (door Linda)
Degene die geslapen hadden, werden om 06.45 weer gewekt, want tja, het was weer pauze. En tijd voor koffie! De koffieautomaten bij het tankstation werden door ons leeggedronken, dus we konden er weer tegenaan. Tegen elven hadden we weer even pauze. We waren ondertussen al lang en breed de Oostenrijkse grens gepasseerd. We konden nu echt van het landschap genieten. Wat we natuurlijk ook allemaal deden. Op meer dan de helft na, want even slapen was toch ook wel erg lekker na zo´n kort nachtje.
Voor we het wisten waren we al in Hongarije. Ook van dit land wilden we ten volle genieten. Dus reden we met de bus door Boedapest. En daarna door naar Debrecen, waar het zwembad en een echt bed op ons wachtte. Ja, het zwembad, en hoewel het regende, heeft haast iedereen een duik genomen! 's Avonds stonden er niet een, maar twee schnitzels op het menu! Omdat iedereen toch wel een beetje gaar was, gingen de meesten vroeg naar bed. Maarre, natuurlijk ging niet iedereen meteen slapen...
Woensdag 28 juli (door Christine)
Het regent in Debrecen, dus gaan we vroeger weg dan gepland. De laatste uurtjes op naar Cristest-I!!! Trijnie zegt vaak Cristest en aldus Aldwin moesten we dat maar even corrigeren met z'n allen :). We stoppen nog bij een camping waar we Jan en Nelleke Klop ontmoeten, die het weekend in Cristesti zijn geweest bij de opening van de nieuwe kerk. We krijgen een heerlijk ijsje en een halfuur later gaan we weer.
De klok is inmiddels een uur verder gezet en zo rond 18.15 arriveren we bij de kerk, waar al veel mensen ons op staan te wachten. Er is herkenning & onbekendheid. We rijden een straat in om te draaien, maar de bus zakt met het linkervoorwiel in de modder door de vele regen. Hoe krijg je het voor elkaar, maar het is zo; een lekke band. Daar staan we dan een paar honderd meter van de kerk vandaan :). De Roemenen komen naar ons toe en nemen ons mee naar de kerk. We krijgen een warm welkom. Drinken en lekkers staat voor ons klaar. Er volgt een hele fotosessie. Elk tweetal gaat met zijn/haar gastgezin op de foto. Dan is het op naar 'ons huis' voor de komende week. Ook daar wacht weer een zeer warm welkom. Tassen worden overgenomen, drie zoenen heb je al gauw te pakken en daar dan de eerste kennismaking met het Roemeense leven....!
Donderdag 29 juli
De eerste echte dag in Roemenie zit erop,
Om tien uur moesten we bij de kerk zijn en hadden we bijbelstudie over Samuel. Coole gozer, haha.
Daarna hebben we even onze zangkunsten getest en de twee liedjes die we zondag in de kerk gaan zingen, geoefend.
Nadat onze keeltjes warm waren was het tijd voor een kennismakingsspel. We deden een soort krantenmeppertje, maar dan anders. Er was namelijk ook zoiets als soep en zeep. Soep was links en zeep was rechts en als ze zeepsop zeiden, moest je weer door elkaar lopen zodat je naast iemand anders kwam te staan.
Tijden de lunchpauze ging iedereen naar zijn of haar gastgezin om te gaan eten.
Om drie uur was het weer verzamelen bij de kerk.
We gingen pickicken!
Eerst moesten we een stukje lopen, maar toen kwam er een trekker en dat was een grote belevenis. We gingen met alle Hollanders erin. Die kar van de trekker stond op het punt om in te storten! En er waren ook nog eens veel gaten in de weg. En de chauffeur was niet de beste aller tijden, want hij reed erg lomp! Soms vielen we echt om en lagen we half bovenop elkaar.
Bij de rivier aan gekomen gingen we dokter knoop doen. Dit is een spel waarbij iedereen in een kring moet staan en met de armen gekruist en de ogen gesloten een hand van iemand anders moet pakken. Nadat iedereen "in de knoop zat" moesten we proberen zo snel mogelijk weer in een normale kring te komen te staan, maar je mocht je handen niet los laten.
De temperatuur steeg daaardoor enorm, maar het was alsnog er-ug gezellig.
Na lekker liggen, zingen, en voetballen, kregen we een lekkere bbq.
Deze bestond uit een soort worst met brood en salade, niet veel bijzonders,
maar iedereen was er wel aantoe.
's Avonds was een vrije avond met het gastgezin. Sommigen gingen een film kijken, anderen gingen weer naar buiten met elkaar.
Maar een ding is zeker: we hebben het geweldig hier!
Een korte video-impressie van de picknick langs de rivier de Muresz.
Opening pannakooi
De pannakooi is op 30 juli om half negen Roemeense tijd officieel geopend door de tweede burgemeester van Cristesti! Deze middag is er nog flink aan gewerkt door de jongeren uit Ede.
Vrijdag 30 juli (door Hanneke)
Zoals alle dagen werden we om 10 uur verwacht bij de kerk. Met het zonnetje erbij was het helemaal niet vervelend om te wachten totdat iedereen er was. Toen iedereen er was, begonnen we met de bijbelstudie, over Jona. Dit duurde een klein uurtje. Verder stonden voor vandaag diaconale bezoeken op het programma voor degene die zich daarvoor hadden opgegeven. Je kon ook helpen de pannakooi te schilderen.
Eerst kregen we een uitgebreide toespraak en een plattegrond en een lijst met adressen. En toen we zo'n beetje een idee hadden van wat we moesten doen, gingen we op pad. Het was leuk om te zien hoe de mensen het waarderen dat je langs komt. Ze stoppen je vol met koekjes en snoepjes en ze vragen ook allemaal of je in de kerk komt zingen.
Verder vinden ze het geweldig om samen op de foto te gaan. Hoewel het best spannend was in het begin, was het toch echt de moeite waard. Vier eenzame mensen verder, togen we naar het parkje om de vorderingen van de pannakooi te bekijken. Hij was intussen helemaal oranje geverfd en het schoot al flink op. 's Middags gingen we in gastgezinnen met elkaar koken. Om 7 uur werden we bij de kerk verwacht met het eten, zodat we dat met z'n allen konden eten. Samen met nog drie gezinnen hebben we die middag gekookt en gekaart en tv gekeken.
In de kerk hebben we gezellig alles samen opgegeten. Er was vanalles: salade, goulash met konijn, oliebollen, koolrolletjes, gevulde eieren, noem maar op. Toen iedereen genoeg had, gingen we weer naar het parkje voor de opening van de pannakooi. Na een toespraak van Aldwin knipte de burgemeester het lintje door en werd de eerste wedstrijd gespeeld, die Nederland (Bram en Arjan) natuurlijk won. Ondertussen was Hendriet ook gearriveerd, zodat die het spektakel ook kon meemaken. Na de opening gingen we naar het gastgezin. En dat was de vrijdag alweer!
Zaterdag 31 juli (door Annemiek)
Na een lekker lange nacht was het voor ons om 10 uur weer tijd om bij de kerk te zijn.
Zoals gewoonlijk begonnen we weer met een bijbelstudie, dit keer was Ester aan de beurt.
We hebben het over uiterlijk gehad. Wat is nou belangrijker? Je uiterlijk of je leven met God?
Hier hebben we in groepjes bij stilgestaan. Natuurlijk hebben we ook voor Christine gebeden. Zij is
gisteravond namelijk naar het ziekenhuis gegaan omdat ze het heel erg benauwd had. Het blijkt dat ze longontsteking heeft. Inmiddels gaat het wel weer goed met haar, maar helaas kan ze niet mee naar de bergen...
Na de bijbelstudie gingen we zoals gewoonlijk weer onze stembandjes trainen door weer de twee liederen te zingen die we morgen tijdens de dienst zullen gaan zingen. Het lied Great is He, is in canon. Het andere lied is Create in me a clean heart. Het klonk al prachtig, dus we gaan morgen met de volste vertrouwen voor in de kerk staan!
Voor degenen die zich hadden opgegeven voor het diaconale bezoekwerk was het weer tijd om de mensen die ze nog niet bezocht hadden vandaag op te zoeken. Het was erg heftig en soms ook best emotioneel om deze oude arme mensen te zien. Ze zijn zo gelukkig met je bezoek, willen met alle geweld een foto en zijn alleen al blij als je aan ze vraagt hoe het met ze gaat. Deze mensen
kunnen geen engels, dus iedereen krijg z'n eigen gastkind mee die als tolk diende.
Tussen de middag gingen we weer naar ons eigen gasthuis om te eten, hier eten ze tussen de middag warm dus dat is wel even wennen.
Om half 4 moesten we bij de kleuterschool zijn. Er stond een sportmiddag op het programma.
Het was hier vandaag rond de 32 graden, dus gelukkig waren het allemaal spellen met water.
Het was een erg gezellige leuke middag, waarin de Nederlandse en Roemeense jongeren gemengd in groepjes naar de onderdelen gingen.
Naarmate de middag vorderde, kwamen er steeds meer kinderen uit de buurt aan, vooral zigeuners. De kinderen hebben een geweldig leuke middag gehad, en ze waren allemaal dolblij met het t-shirt dat ze aan het eind kregen. Voor ons was dat ook leuk, want een 5 jarig meisje in een xxl shirt ziet er erg grappig uit, vooral als je nagaat dat wij (Nederlanders) allemaal in s rond lopen en zelfs dat is al groot.
Rond half 7 was de middag afgelopen en ging iedereen weer naar zijn/haar gastgezin om een gezellig avondje thuis te hebben...
Zaterdag 31 juli - SPORTMIDDAG
De sportmiddag voor alle kinderen uit het dorp was een daverend succes. Wil je weten wat er gebeurd als je op een heel warme middag spelletjes met water en sponzen doet?
Zondag is in Cristesti natuurlijk ook de dag om naar de kerk te gaan. De jongeren uit Ede hebben zelfs twee kerkdiensten achter elkaar meegemaakt! Eerst in de Nieuwe kerk en daarna snel door naar de Oude kerk aan de andere kant van het dorp. Benieuwd waar de dominee over preekte? Pak een woordenboek en bekijk de kerkdienst!
Zondag 1 augustus
De middag brengen we door in de gastgezinnen. 's Avonds komen we weer naar de kerk voor een praise-avond. Natuurlijk zijn de jongeren komen opdagen, maar ook een aantal ouderen. De liederen zijn in het Engels en omdat niet alle mensen Engels kunnen, vertelt Carline, de leadzangeres, kort waar het lied over gaat en dat wordt dan in het Hongaars vertaalt. Wat is het geweldig om met elkaar God te prijzen en te loven!
Na de praise-avond is er nog wat te drinken met Nederlandse hapjes. Sommige mensen pakken vijf stroopwafels tegelijk. Ook de tompoucen vallen in de smaak. Maar die dropjes...nee, daar blijven ze vanaf...
Maandag 2 augustus
Vroeg, erg vroeg, namelijk om 6.15 uur moest iedereen bij de kerk verzamelen met een kleine rugzak met daarin een pyama en tandenborstel. De bergwandeling stond op het programma. Erg spannend! Christine kon helaas niet mee naar de bergen. Vorig week donderdag werd zij 's avonds met een longontsteking in het ziekenhuis opgenomen. Ze had het erg benauwd. Meteen werd ze aan een zuurstofapparaat gelegd. Gelukkig mocht ze rond twee uur 's nachts naar huis. Het gaat nu naar omstandigheden goed. En daarom heeft ze er in Cristesti een paar leuke dagen van gemaakt.
(Door Christine)
In mijn gedachten ben ik bij de groep. Helaas kon ik vanwege mijn gezondheid niet de bergen in, maar ik maak er hier in Cristesti leuke dagen van. Het was moeilijk om de groep te laten gaan, maar het is oke nu. Het is een wonder dat het zo goed met me gaat! Mariska (van de begeleiding) is heir gebleven en ook Orsi en Erika (uit mijn gastgezin) en Kinga zijn in Cristesti.
We zijn naar Tirgu Mures gegaan en hebben de 'Zoo' bezocht. Het was erg gezellig, maar erg warm. Toen we thuiskwamen, stond er uiteraard weer heerlijk eten voor ons op tafel. Een uurtje slapen was daarna wel even lekker en Mariska dacht er hetzelfde over :) We hebben verder gezellig zitten kletsen, foto's gekeken van eerdere reizen. Morgen weer een dag en daar hebben we leuke plannen voor.
Soms weet ik niet waarom dingen gaan zoals ze gaan (waarom ben ik nu ziek?). Dat is niet makkelijk. Maar God gaat met mij mee! Hij geeft geweldige mensen om mij heen. Ik geniet in mijn gastgezin. Ik geniet van degenen die nu bij mij zijn. Er hebben veel mensen voor mij gebeden en dat doet me echt heel erg goed.
Ondertussen was de rest van de groep op weg naar de Karpaten. En in de bus gaat het er ongeveer zo aan toe!
Dinsdag 3 augustus (door Christine)
Vandaag weer een geweldige dag gehad. Om 9.30 stond het ontbijt weer voor me klaar met een heerlijk gebakken ei. Om 10.15 kwamen Kinga en haar vriend Lori, die chauffeur was, Orsi en mij (Christine) ophalen om vervolgens Mariska op te halen. Op naar de zoutmijn in Turda!!! Het is ongeveer 1,5 uur rijden vanaf Cristesti. Het was echt heel mooi en de temperatuur beneden in de mijn was 10 a 12 graden, een groot verschil met buiten, waar het 35 graden is.
Bizar, we kwamen in de zoutmijn en daar was een speeltuin voor de kinderen met glijbaan, midgetgolf, bowling & een basketbalveld. Vanaf daar kon je nog verder naar beneden. We moesten een helm op voor eventueel vallende zoutpegels. Het was gezellig, we hadden lol met elkaar en maakten foto's. Kinga, Mariska en ik zijn nog in een roeiboot gegaan. Zo konden we dichter bij de wand komen. Je voelde de zoutkorrels op je handen als je je handen in het water had gedaan. Pfff, was die warmte eens even 'n tegenvaller toen we buiten kwamen.
We zijn ergens gaan eten en dat was heerlijk. Dachten we een kommetje soep vooraf te eten: as dat al een complete maaltijd. Terug naar huis ben ik in slaap gevallen, het gaat goed maar het kost me ook wel energie. Dan is even slapen heerlijk :) en makkelijk, want word je wakker dan is Cristesti daar alweer. De groep komt rond 20.30 weer terug, ik heb zin om ze weer te zien. Mariska is bij haar "thuis" aan het koken en ik vermaak me hier nog met Orsi & Erica. In deze twee dagen was het echt leuk om met elkaar op te trekken en elkaar beter te leren kennen. Ook al blijft het een tegenvaller dat ik niet naar de bergen kon, toen ik me daar overheen had gezet had ik zoiets van: 'hier gaan we wat van maken!" Ik geniet van de dingen die ik nu meemaak en de vriendschappen die ik opbouw met de anderen hier.
Ik dank God voor alles wat Hij me heeft gegeven en dat er aan me wordt gedacht bleek maar weer toen ik weer 'n sms uit Nederland kreeg... Ik ben goed ziek geweest, maar kreeg toch weer de energie om er op uit te gaan. Ik ben moe en hoest nog wel, maar kan ondanks dat genieten. God is goed, ook al snap ik Zijn weg niet altijd. Morgen de laatste dag met de groep!
Maandag 2 en dinsdag 3 augustus: de bergwandeling (door Hanneke)
Van maandag op dinsdag hebben we op de berg geslapen. Om bij de bergen te komen, moesten we eerst nog vier uur in de bus. Omdat er ook nog heel veel Roemenen meegingen, gingen we met nog een extra bus. Toen we er eindelijk waren, iedereen had gegeten en naar de wc was geweest, konden we beginnen met de klim naar boven. Het eerste stuk was gelijk het zwaarst en iedereen was kapot. Alle Roemeense meisjes waren hun tassen al aan iemand anders gegeven, zodat ze die zelf niet hoefden te dragen. Maar ja, die hadden ook niet iedere week getraind zoals wij.
Hoewel de hele wandeling best heel zwaar was, was het ook echt heel mooi. De berg was een van de hoogste in de omgeving en hoe hoger we kwamen, hoe mooier het uitzicht werd. Over het wandelen is verder niet heel veel te vertellen. Na iedere tien meter gingen we weer stoppen en zo was het best vol te houden voor iedereen.
Aan het eind van de middag waren we boven op de berg, waar een soort hotel stond. Daar zouden we gaan slapen.
Tussen het aankomen en het eten was er genoeg tijd om uit te rusten en spelletjes te doen. Iedereen was best wel moe, dus na het eten duurde het niet lang meer of de eerste mensen gingen slapen, na een groot kussengevecht uiteraard.
Die avond was het mistig en regende het, maar de volgende ochtend scheen de zon over de wolken, want daar zaten we boven. Dat was fijn wakker worden. Langzaamaan kwam iedereen naar buiten om in de zon een paar broodjes te eten. Toen iedereen klaar was, gingen we in groepjes uit elkaar voor de bijbelstudie, wat extra bijzonder was zo boven op een berg.
Een uurtje later begonnen we aan de terugweg, die aanmerkelijk minder zwaar was dan de heenweg. Het was weer lekker weer en op de terugweg kwamen we langs een waterval waar we een fijn poosje konden rusten en onze flesjes water bijvullen, want op zo'n hoogte kun je dat water gewoon drinken.
Na een mooie tocht van drie uur waren we weer bij de bus waar uitgebreid de mogelijkheid was om je water over elkaar heen te gooien, ijsjes te kopen en uit te rusten voordat we begonnen aan de terugreis. Die duurde natuurlijk ook weer vier uur. Die avond stond er verder niets bijzonders op het programma, want iedereen was uitgeput.
Hoewel het heel zwaar was, was het toch wel ernstig de moeite waard.
Donderdag 5 augustus (door Annemiek)
De dag van het vertrek. Om 9 uur moesten we allemaal gereed bij de bus zijn. Na ons laatste Roemeense ontbijt konden we vertrekken. De koffers werden ingeladen en wij konden op ongeveer 48 blauwe shirts een leuk verhaaltje en onze naam schrijven. Leuk voor later!:) Nadat iedereen er was, liepen we naar de kerk. Daar werd nog een laatste keer gebeden en toen kon het afscheid beginnen. Er werd heel wat afgekust, geknuffeld, en natuurlijk ook een traantje weggepinkt. Nadat dit tafereel ongeveer tien minuten had geduurd, moesten we toch echt vertrekken. Met pijn in ons hart zwaaiden we nog een laatste keer.
De bustocht verliep heel goed, onderweg stopten we nog even in een klein plaatsje waar het barstte van de souvenierkraampjes. Na onze laatste leiën (Roemeense munteenheid) te hebben gespendeerd konden we weer verder rijden. We werden nog zeer blij verrast wánt..... ja hoor: de film The Sound of Music werd voor ons aangezet! Uiteraard vonden we dit állemaal geweldig! Precies onze muziekstijl enzo! Maar goed, om onze leiding niet teleur te stellen en hen niet uit hun concentratie te halen, keken we allemaal braaf mee. Of we luisterden naar onze eigen muziek, of we sliepen.
Eind van de middag kwamen we weer bij onze overnachtingsplaats in Debrecen aan. Vertrouwd terrein voor ons, dus ook het zwembad was al weer snel gevonden. Het was lekker weer, dus de evaluatie deden we lekker buiten op het gras. Nadat iedereen zijn mening had gegeven over de reis konden we nog even wat voor onszelf gaan doen en om 7 uur was het etenstijd. Ook dit was geen verassing meer: twee schnitzels en patat.
's Avonds was er gezelligheid bij een kampvuur. We hebben gezongen, gelachen, gepraat en genoten. Een aantal onder ons hadden bedacht dat ze binnen slapen wel een beetje gewoontjes vonden. Maar na een tijdje op het gras te hebben gelegen hadden ze hier ook wel genoeg van. Zij kwamen zomaar een groepje tegen die allemaal beestjes in hun bed hadden en nu op zoek waren naar een nieuwe slaapplek. Ze hadden het nu voorzien op de houten barakken, dus die groep (iets van 10 man) ging naar de eigenaar of het misschien mogelijk was in die barakken te slapen. Nou geen probleem, dus zij waren ook weer tevreden. 't Was dus een beetje een vreemd nachtje, want die beestjes bleven bij iedereen door het hoofd spoken. Natuurlijk ook bij de jongens die buiten op het balkon lagen, omdat hun bedden vol zaten met...beestjes. Gelukkig konden we de volgende dag in de bus weer bijslapen.
Vrijdag 6 augustus en zaterdag 7 augustus (door Annemiek)
De volgende dag moesten we om half 9 fris en fruitig aan het ontbijt verschijnen. Ook dit was weer hetzelfde als de vorige keer.. Om 10 uur vertrok de bus weer. We hadden weer zo'n mazzel: The Sound of Music was nog niet afgelopen, dus ja hoor: hij werd weer voor ons aangezet!
We zijn de hele dag doorgereden, volgens mij zijn we onderweg nog wel een paar keer gestopt, maar dat ben ik alweer vergeten. Begin van de avond hoorden we dat we bij McDonalds zouden eten, we konden niet meer stil blijven zitten! Helaas duurde dit nog wel even want we konden geen Mac vinden. Rond 22 uur was het buschauffeur Koen dan toch eindelijk gelukt om een Mac te bereiken. Als wilde beesten renden we naar binnen en hebben we heerlijk gegeten.
Om 23 uur was het weer tijd om te rijden, we zaten toen ergens in Duitsland met nog 600 kilometer voor de boeg. Het thuisfront moest geïnformeerd worden dat we tegen half 7 in Ede zouden zijn. Dit was aardig ingeschat, want de volgende morgen reden we om 6:14 uur het kerkplein weer op. Enkele ouders en familieleden stonden er al, de rest kwam ook aandruppelen.
Nadat we met z'n allen God hadden gedankt voor de geweldige reis, kon het afscheid beginnen. Dit was best jammer, want we hebben met z'n allen twaalf fantastische dagen gehad. Helaas komt er aan alle dingen een eind, zo ook aan deze nooit te vergeten jongerenreis! Bedankt!
Klik hier voor meer foto's van de Jongerenreis >>